Dodo Expeditie Weblog 2008

Samen met John de Vos houd ik me deze twee weken voornamelijk bezig met het zeven en verwerken van de 40 zakken fossielrijke modder uit Mare aux Songes. Na wat opstartproblemen zit er nu flink de vaart in.

Rene Floore en Julian Hume hebben ervoor gezorgd dat de zeefinstallatie al klaar stond voor ons. John en ik stortten ons dan ook meteen op de modder, om er na een half uur achter te komen dat de watertank leeg is. Gelukkig wordt met een belletje de watertank weer bijgevuld. Vervolgens startten we de watertank weer, maar al snel komt er nog maar een dun straaltje water uit de slangen. De benzine is op. Wederom een belletje en hupsakee, er wordt benzine gebracht. Net op het moment dat we de watertank weer aan willen zetten, breekt het touwtje van de motor. Terwijl ik moedeloos op een boomstam zak, lacht Rene en zegt ‘This is Mauritius!’.

Inmiddels hebben we water, benzine en motortouwtjes op voorraad en is het grasveld rond de zeef veranderd in een grote modder poel. De zakken met modder en fossielen worden op de zeef gestort waarna modder en zand met water worden weggespoten. Grote botten en zaden blijven op de zeef liggen en worden er met de hand uitgehaald. Kleinere botten en tanden en kiezen (bijvoorbeeld die van een vleermuis) vallen door de zeef op een kleinere zeef, en dit materiaal wordt verzameld en op tafelkleden uitgespreid om te drogen. Als het droog is, moet het nogmaals uitgezocht worden om hout en stenen te scheiden van botten en tanden. Het grootste deel van de botresten die we uit het materiaal halen bestaat uit schildpad, en dan voornamelijk fragmentjes van het schild die in duizenden stukjes lijken te zijn gebroken. Af en toe komt er een bot van de poot of een wervel uit. Dodo resten zijn een stuk zeldzamer; voor elke 10 stukjes schildpad vinden we 1 dodo botje. Van de dodo vinden we voornamelijk teenkootjes, maar af en toe ook een stukje borstbeen! Zelf was ik erg blij met de twee onderkaakjes van de kleine vleermuis. We wisten namelijk niet zeker of deze kleine jongen wel in het materiaal zat, maar bij het zien van de onderkaakjes was er geen twijfel meer.

Goed, genoeg gekletst nu, tijd om de laarzen weer aan te trekken. Er liggen nog ruim 25 zakken op ons te wachten!